Martine Letterie Livres

Ein wichtiges Buch gegen das Vergessen, berührend und bereits für jüngere Kinder geeignet. Lies sagt: „So ein Quatsch, dass ihr nicht in den Zoo dürft!“. Rosa liebt den Zoo, besonders die Giraffen. Jules möchte einfach nur mit der Straßenbahn zu seinem besten Freund fahren, doch 1940 ändert sich alles nach dem Überfall der Deutschen auf die Niederlande. Das Leben jüdischer Kinder und ihrer Familien wird zunehmend schwieriger. Rosa, Jules und ihre Freunde Klaartje, Leo, Ruth und Bennie erleben nicht nur Schrecken und Leid, sondern auch Momente des Glücks und Zusammenhalts. Darf das Thema Holocaust in einem Kinderbuch vorkommen? Ja, wenn es so sensibel und überzeugend erzählt wird wie von der preisgekrönten Autorin Martine Letterie, die aus der Sicht ihrer kindlichen Protagonisten berichtet. Sie lässt die Zeit der Judenverfolgung eindrücklich und unsentimental aufleben und verleiht den Kindern eine authentische Stimme. Unterstützt von feinfühligen farbigen Illustrationen von Julie Völk und drei Originalzeichnungen eines der Kinder, ist dieses Buch ein bedeutendes Werk für Kinder, Jugendliche und Eltern, besonders in der heutigen Zeit. Es spricht Leser an, die Werke wie „Maikäfer flieg“ und „Als Hitler das rosa Kaninchen stahl“ schätzen.

Dolon ontdekt een heleboel geheimzinnige zaken rondom de bouw van de toren waaraan zijn volk al generaties lang werkt. Symbolische voorstelling van de essentie van de wereld waarin wij leven.

Ein berührendes Kinderbuch über den Holocaust, das für jüngere Leser geeignet ist. Es erzählt von Rosa und Jules, die in der Zeit der Judenverfolgung Momente des Glücks und Zusammenhalts erleben. Die preisgekrönte Autorin Martine Letterie vermittelt eindrucksvoll die Perspektive der Kinder. Illustriert von Julie Völk.

It's still true... That's the first thing James Tillerman says to his sister Dicey every morning. It's still true that their mother has abandoned the four Tillerman children somewhere in the middle of Connecticut. It's still true they have to find their way, somehow, to Great-aunt Cilla's house in Bridgeport, which may be their only hope of staying together as a family. But when they get to Bridgeport, they learn that Great-aunt Cilla has died, and the home they find with her daughter, Eunice, isn't the permanent haven they've been searching for. So their journey continues to its unexpected conclusion -- and some surprising discoveries about their history, and their future.

Met grommende motoren rijden vrachtauto’s de straat in. Het dreigende geluid vult zijn kamertje en Eddy voelt de trillingen van de zware wagens in zijn bed. Het lijkt alsof de monsters regelrecht naar binnen rijden. Droomt hij dit? Is het een nachtmerrie? Piepende remmen, marcherende zware laarzen, het lawaai is nu overal en hij draait zich om tussen zijn bezwete lakens. Met zijn handen tegen zijn oren probeert hij zichzelf tegen de herrie te beschermen, maar het wordt harder en harder. 1944. Eddy weet: hij is nergens veilig. Gescheiden van zijn ouders moet hij onderduiken, steeds weer op een ander adres – achttien verschillende – en telkens bij andere mensen. Nooit hoort hij ergens bij, altijd vormt hij een gevaar voor anderen en doordat hij steeds moet hoesten, ook voor zichzelf. Lukt het om uit handen van de Duitsers te blijven? Als hij maar niet naar Westerbork hoeft…Martine Letterie baseerde dit verhaal op de oorlogsherinneringen van politicus Ed van Thijn.

Op de middelbare school in Rotterdam maakt Marieke kennis met de joodse jongen Bram. Het is oorlog en de vader van Marieke is een NSB’er. Marieke heeft het heel moeilijk met de ideeën van haar ouders. Ze houdt haar vriendschap met Bram gemakshalve geheim. Hoe groter de beperkingen voor joden worden, hoe zelfbewuster Marieke de zijde van Bram kiest.

Na de Kristallnacht (1938) ontvluchtten de vrienden Jacob (12) en David Duitsland. Zij komen in het vluchtelingenkamp Westerbork terecht. Vanaf ca. 10 jaar.