Nico Rost Ordre des livres (chronologique)

C'est l'un des chefs-d'oeuvre de la littérature allemande de l'entre-deux-guerres, à l'image de Voyage au bout de la nuit . Le texte monumental de Louis Ferdinand Céline s'ouvrait sur la place de Clichy. Celui d'Alfred Döblin (publié en 1929, soit trois ans avant Voyage ) s'articule autour de la place Alexander à Berlin, dans les années 1925-1930. À travers le parcours de Franz Biberkopf, sorti de prison après avoir été condamné pour le meurtre de sa maîtresse, Döblin brosse le portrait d'un certain Berlin, capitale des bas-fonds, où l'on survit grâce au crime, dans une cacophonie générale, un effrayant chaos même, où l'on est toujours rattrapé par son destin. Nourri de références bibliques et mythologiques, de collages d'extraits de journaux, d'intrusions de l'auteur, Berlin Alexanderplatz est une formidable symphonie littéraire, épique et réaliste à la fois, où la tragédie se mêle à la drôlerie populaire, le dérisoire à l'absurde. --Céline Darner

Autobiografie van de expressionistische toneelschrijver Ernst Toller (1893-1939) over zijn jeugd, zijn oorlogservaringen en vooral de vooraanstaande rol die hij in de kortstondige Beierse Radenrepubliek van arbeiders, boeren en soldaten in 1919 speelde.

Nico Rost werd vooral bekend als vertaler van de Duitse literatuur en vertaalde in de jaren '20 en '30 werken van schrijvers zoals Anna Seghers en Joseph Roth. Zijn meest indrukwekkende werk is het kampdagboek dat hij in 1947 publiceerde, waarin hij zijn ervaringen in het concentratiekamp Dachau beschrijft. Tijdens zijn verblijf in Berlijn werd hij communist en na zijn arrestatie in 1943 belandde hij in Dachau, waar hij tot de bevrijding door de Amerikanen op 30 april 1945 verbleef. Door een beenabces kwam hij in de ziekenbarak terecht, wat hem de mogelijkheid gaf om met medegevangenen te praten en hen te helpen. Rost hield vanaf zijn eerste dag in het kamp een dagboek bij, geholpen door medegevangenen die hem papier gaven. Hij beschrijft de wreedheid van de SS, de slachtoffers van vlektyfus, maar ook de onderlinge steun en de gesprekken met andere gevangenen. De essentie van zijn dagboek ligt in de manier waarop hij deze ervaringen verwerkt en zijn menselijke waardigheid behoudt. Literatuur, vooral de werken van Goethe en Schiller, biedt hem een ontsnapping aan de dagelijkse ellende. Rost schrijft: "Vitamine L (literatuur) en T (toekomst) lijken me de beste bijvoeding." Het bijhouden van zijn dagboek werd zo een manier om te overleven in de barbarij van het kamp, en met zijn werk heeft hij een monument opgericht voor zijn medegevangenen en de kracht van menselijke waardigheid getoond.

Deníkové zápisky autora, bývalého vězně v Dachau. Zachycují diskuse, které měli zajatí intelektuálové různých národností, "muži, v každé situaci setrvávající na právu myslit. Uprostřed hromad mrtvol postižených skvrnitým tyfem pokračují ve svém studiu, pokračují zpaměti a z tajnězískaného materiálu i za bombardování, i tehdy, když salvy z pušek vyřizují tucty zajatých sovět. vojáků. Rost nazývá protijed, který je ochraňuje před smrtí, vitaminem L a B(literatura a budoucnost). Lhostejno, zda je to Goethe nebo Herder, Augustinovo vyznání, životopis Františka z Assisi, Novalis nebo Lessing, Stendhal nebo Renan. V těchto vězeňských barácích, v diskusích tváří v tvář smrti se ukazuje, jak mnoho každý z nich přispěl k výstavbě lidství." (Podle A. Seghersové)