Anatolij Naumovič Aronov Ordre des livres (chronologique)

Het vervolg op Kinderen van de Arbat . In januari 1987 sprak Michael Gorbatsjov de verlossende woorden: ‘Er mogen geen vergeten namen en witte plekken in de Sovjet-geschiedenis zijn.’ In de wereldwijde bestseller Kinderen van de Arbat , zijn magistrale roman die dankzij de perestroika na twintig jaar kon verschijnen en door miljoenen in de Sovjetunie werd verslonden, beschreef Anatoli Rybakov de Sovjet-samenleving van de jaren 1933-1934 in al haar geledingen: het communistische studentenmilieu, het leven in Siberische ballingschap, de bureaucratie en de partijtop. 1935 en volgende jaren is het volgende paneel in zijn schildering van Rusland onder Stalin. Het zijn de jaren waarin op grote schaal processen worden gevoerd tegen iedereen in wie hij een tegenstander vermoedde. Van binnenuit beschrijft Rybakov de verhoren, de fabricage van ’bewijsmateriaal’ en de processen zelf, meestal eindigend met een doodvonnis. Wederom kruipt de schrijver in de huid van Stalin, wiens paranoïde machtsdenken hij met beklemmende precisie reconstrueert. Daarnaast schetst hij de harde strijd om het dagelijks bestaan in Moskou en Siberië.

Exil et bannissement. Les Enfants de l'Arbat racontent le destin de jeunes moscovites du quartier de l'Arbat dans les années 30: dominé par la figure sinistre de Staline, c'est le premier roman russe contemporain à prendre à bras-le-corps la tragédie du stalinisme, en mettant en scène le dictateur lui-même, à travers de longs monologues. La saga est composée de trois volumes (1), couvrant l'histoire de l'URSS jusqu'à la mort de Staline. Anatoli Rybakov était né et avait grandi dans le quartier de l'Arbat, avant d'être condamné en 1930 à trois d'exil puis à treize ans de bannissement de Moscou. Si son premier livre était paru en 1948, il n'avait été officiellement réhabilité qu'en 1960.