Dzienniki Legiony i II wojna światowa

En savoir plus sur le livre

TADEUSZ PEŁCZYŃSKI, urodzony 14.02.1842 w Warszawie, w 1915 roku wstąpił do Legionów jako oficer 6 pułku piechoty, gdzie objął dowództwo plutonu. Po aresztowaniu w 1917 roku, w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, a następnie dowodził 1 kompanią i batalionem w swoim pułku. W marcu 1920 przeniesiono go do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po ukończeniu kursu w 1923 roku, zajął stanowisko w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. W 1926 roku opowiedział się po stronie zamachowców podczas przewrotu majowego. W maju 1927 roku rozpoczął służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego, gdzie przez długi czas pełnił funkcję szefa polskiego wywiadu i kontrwywiadu. W styczniu 1939 roku został dowódcą piechoty dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty. Po kampanii wrześniowej zaangażował się w działalność konspiracyjną, a w latach 1940–1941 był komendantem Okręgu Lubelskiego ZWZ. W 1943 roku mianowano go generałem brygady. W czasie Powstania Warszawskiego został ciężko ranny. Po wojnie osiedlił się na emigracji, zmarł w 1985 roku. W książce przedstawiono nie tylko działania 6 pułku piechoty, ale także wystąpienie sejmowe jego żony, Wandy Pełczyńskiej, która apelowała o tolerancję wobec innych narodowości w Polsce, krytykując politykę rządu wobec Ukraińców. Publikacja składa się z historii pułku, dzienników Tadeusza oraz pism Wandy, których wartość historyczna jest nieoceniona, mimo trudności w ich odczytaniu.