Enzo Traverso est un historien et théoricien contemporain de premier plan dont l'œuvre explore en profondeur la nature du totalitarisme, de la violence et des dynamiques intergroupes complexes au sein des conflits historiques. Il s'appuie sur un large éventail de disciplines, notamment la science politique et la sociologie, pour analyser les racines et les manifestations des idéologies extrémistes et leur impact sur la société. Son écriture se caractérise par une approche analytique pénétrante, cherchant à comprendre les aspects les plus sombres de l'histoire moderne afin d'en éclairer l'influence durable. Les contributions de Traverso sont appréciées pour leur rigueur intellectuelle et aident les lecteurs à aborder les défis majeurs des XXe et XXIe siècles.
The essay offers a critical examination of the Israeli-Palestinian conflict, providing historical insights that challenge prevailing Western perceptions. Through a thorough analysis, the historian aims to deepen understanding of the complexities surrounding the war, highlighting the urgent need for a reevaluation of attitudes towards the region.
Eine Geistesgeschichte
Singular Pasts offers a critical account of the emergence of authorial subjectivity in historical writing, scrutinizing both its achievements and its shortcomings. Enzo Traverso considers a group of contemporary historians who reveal their emotional ties to their subjects and give their writing a literary flavor.
A cultural and intellectual balance-sheet of the twentieth century's age of revolutions
Wzrost wpływów skrajnej prawicy po obu stronach Atlantyku realnie zagraża zdobyczom demokratycznym. Jej sukcesy wyborcze w tak różnych krajach jak Francja, Niemcy, Hiszpania, Włochy, Holandia, USA czy Austria sprawiają, że widmo powrotu faszyzmu wydaje się coraz bardziej realne. Enzo Traverso w rozmowie z Regisem Meyranem zastanawia się, czy w istocie mamy do czynienia z powrotem do lat 30. XX w. Przestrzega przed zbyt pochopnymi analogiami, ale nie uspokaja. Tytułowe nowe oblicza faszyzmu pod wieloma względami zrywają ze starą brunatną tradycją. Partie skrajnej prawicy nie są dziś organizacjami masowymi, na horyzoncie nie widać nowych fhrerów, zamiast spójnego projektu politycznego widzimy agresywną retorykę podszytą oportunizmem, antysemityzm zastąpiła islamofobia podzielana przez część umiarkowanej sceny politycznej. Wszystko to każe Traverso mówić o postfaszyzmie. Skrajna prawica dobrze przystosowała się do warunków uprawiania polityki w odpolitycznionym świecie XXI w., a jej pomysły często rezonują w dyskursach partii establishmentowych. Postfaszyści korzystają na deficytach demokratycznych w organizacjach takich jak Unia Europejska, ekspansji kulturalizmu i na wyraźnym przechyleniu spektrum politycznego w prawo. Nie czyni to ich mniej, ale raczej bardziej groźnymi. Nowe oblicza faszyzmu są próbą zdania sprawy z genezy, uwarunkowań i najważniejszych form tego niebezpieczeństwa.
Przez ponad stulecie lewica radykalna inspirowała się 11. tezą Marksa o Feuerbachu, która podkreślała, że celem jest zmiana świata, a nie tylko jego interpretacja. Po 1989 roku lewica, czując się „duchowym bezdomnym”, zaczęła kwestionować idee, które wcześniej służyły do interpretacji rzeczywistości, uznając porażki wcześniejszych prób zmiany. Około dekadę później nowe ruchy, które głosiły, że „inny świat jest możliwy”, musiały stworzyć nowe tożsamości intelektualne i polityczne. W obliczu braku wizji przyszłości, te ruchy musiały ponownie się zdefiniować, opracowując praktyki i teorie, które wcześniej nie istniały. W przeciwieństwie do wcześniejszych pokoleń, które mogły „wymyślić tradycję”, nowe ruchy stawały przed wyzwaniem globalnym, w czasach, które były pełne niepewności i melancholii. Fragment Wstępu Ezo Traverso, włoskiego historyka i politologa, który jest profesorem nauk humanistycznych w Cornell University i autorem wielu książek dotyczących Holokaustu, marksizmu oraz totalitaryzmu. W Polsce ukazały się jego prace, takie jak „Europejskie korzenie przemocy nazistowskiej” (2011) oraz „Historia jako pole bitwy” (2014).
Postfaschismus, Identitätspolitik, Antisemitismus und Islamophobie. Gespräche mir Régis Meyran
Fast überall in Europa sind neue rechtsradikale Bewegungen und Parteien entstanden, die teilweise über einen erheblichen Massenanhang verfügen. Da ihre Ideologie und Praxis im Unterschied zu ihren historischen Vorläufern weniger die gewaltsame Überwindung des Systems zum Ziel hat, sondern sie es von Innen autoritär umbauen wollen, reden die Medien häufig von Rechtspopulisten. Sie sind eine Sumpfpflanze der neoliberalen Globalisierung und der damit einhergehenden heftigen sozialen Erschütterungen. Als Feinde werden diesmal weniger die Juden als vielmehr die Migranten und Geflüchteten ausgemacht, zumal wenn sie aus muslimischen Ländern kommen. Überhaupt strukturiert die Islamfeindlichkeit die neuen europäischen Nationalismen. Im zweiten Teil des Buches beschäftigt sich der Autor mit der Ideologie und Politik des Islamismus und des Islamischen Staates. Diskutiert wird die Frage, welches die Ähnlichkeiten und die Unterschiede zum Faschismus und zu den neuen rechtsradikalen Parteien und Bewegungen sind
Über die Stärke einer verborgenen Tradition
