Roland Topor Livres

Libro usado en buenas condiciones, por su antiguedad podria contener señales normales de uso

Un ancien militaire amřicain charge, aprs̈ sa mort, son exčuteur testamentaire de retrouver une Vietnamienne et son enfant qui est le sien. Comme il y a des millions et des hřitiers lǧaux, l'enqut̊e sera přilleuse. [SDM].

The Tenant chronicles a harrowing descent into madness as Mr. Trelkovsky is subsumed into Simone Choule, a suicide victim whose presence still saturates Mr. Trelkovsky's new apartment. The novel probes the depths of guilt and obsession.

Lokator wraca do twórczości swojego patrona w dwudziestolecie istnienia, co stanowi doskonały sposób na uczczenie okrągłej rocznicy. Powołany do życia na krakowskim Kazimierzu, przyciąga miłośników literatury, która skupia się na psychice pisarza, a nie na realistycznym opisie świata. W Lokatorze słychać diaboliczny śmiech patrona, który towarzyszył spotkaniom z okazji polskich wydań Księżniczki Anginy, Alicji w Krainie Liter oraz Balu na ugorze. Obchodziliśmy siedemdziesiąte urodziny autora, który zmarł przed ukończeniem sześćdziesiątki. W prezencie urodzinowym otrzymał wystawę prac współczesnych artystów inspirowanych jego twórczością oraz elegancki katalog. Zachowałem na półce butelki Chteau Topor z tamtego święta, z etykietkami przedstawiającymi roześmianego patrona. Chcielibyśmy, aby Archipelagi i Dzieła wybrane przywróciły pamięć o tym niesłusznie zapomnianym mistrzu słowa. Wybrane, a nie zebrane, ponieważ Roland był jednym z najpłodniejszych pisarzy, a jego prace zdominowały moją bibliotekę. Nie wszystko jest równie dobre, dlatego proponujemy crème de la crème, czyli to, co najlepsze. (z posłowia Agnieszki Taborskiej)

Konrad Swinarski pół żartem, pół serio zdefiniował przed laty dwa rodzaje teatru. Teatr od pasa w górę i od pasa w dół. Metafizyczny i naturalistyczny. Teatr sakralny i teatr sprofanowany. U Rolanda Topora sfery sacrum i profanum zostały podmienione. Raz jedna, raz druga jest na górze lub na dole. Przenikają się i przeglądają w sobie. Gęba jest odbiciem pupy. Pupa udaje gębę. Na samym początku sztuk Topora, nawet w drugim obrazie, dzieje się coś dziwnego, nieprzewidywalnego, bardzo, bardzo szybko bohater zostaje zaskoczony przez nieoczekiwane. To trochę tak, jakby idąc ciągle tą samą drogą do pracy, nagle skręcić (odruchowo, intuicyjnie) w boczną ulicę i stanąć jak wryty, zdumiony widokiem, jaki się nam ukazał. Bo z tego zakrętu wyszło na nas coś, co sprawiło, że świat się nieodwracalnie zmienił, składa się już z dwóch niepasujących do siebie elementów. Bohater Topora na szast-prast zostaje poddany testowi. Wyobrażam sobie nowe wystawienia jego dramatów jako ruchome patchworki dzieła przenikające się i równoległe. Niech sztuka gładko przechodzi w prozę, z prozy wyłania się grafika i znów wracamy do próby dramatycznej. Zmieniają się tonacje, maski bohaterów, sytuacje testowe. Ale cały czas jesteśmy w uniwersum Topora. Wewnątrz jego głowy, gdzieś w chlupoczącym basenie ciała. Gdzieś z boku, poza kadrem, ktoś ostrzy nóż. (z posłowia Łukasza Drewniaka)

German

52 hintergründige Geschichten und eine Utopie. Eine Sammlung bissiger, bitterböser, schwärzester Geschichten, surrealistischer Novellen, bizarrer oder denkwürdiger Begebenheiten und erotischer Märchen wie von eine modernen Scheherazade erzählt. „Topor ist ein menschliches Feuerwerk, unterhaltsam und erschreckend.“ Ronald Searle „Das im Alltag verborgene wird seziert, die Mördergrube des Spießbürgertums entlarvt, die Banalität wird zur Höllenvision gesteigert - aber immer mit versöhnlichem Witz.“ Catherine Tessmar-Pfohl, Frankfurter Allgemeine Zeitung

W trzecim, Panicznym tomie Dzieł wybranych Topora nie ma ani grama waty. Każde zdanie uczestniczy w twórczej grze wyobraźni i jest przesiąknięte piekielną inteligencją. Jest tu przenikliwość obnażająca konwencję literacką czy społeczną, ośmieszająca jakieś motywacje czy ambicje, jest komizm, niesprowadzający się do śmiesznych dialogów i obrazków, ale będący metodycznym sposobem przetwarzania rzeczywistości. Obejmuje on cały świat przedstawiony tych tekstów: to pan-komizm, wszech-komizm. W kontekście Topora (i podobnych mu twórców i twórczyń) nadużywa się sformułowania literatura absurdu. Jest raczej na odwrót: nie mamy tutaj do czynienia z czymś pozbawionym sensu, tylko z sensem pogłębionym. Absurdalność to pozór, bo opisywane zdarzenia rządzą się ukrytym sensem wyobraźni, a być może prawem, wedle którego naprawdę działa umysł pozostawiony sam sobie, odłączony od świata narzucającego mu swoje oczekiwania. Gdyby absurd był prawdziwy, nie moglibyśmy go zrozumieć Wspomnienia starego buca to największy sukces wydawniczy Topora we Francji. Pozornie jest egocentryczną fantazją, satyrą na środowiska twórcze. Ale to tylko powierzchowny poziom interpretacji w książce tej ponownie pojawia się pierwszoosobowa paranoja. Tyle że bohaterami historyjek są słynne postaci sztuki, literatury czy filozofii, stające się elementami cudownego, swobodnego rojenia. Tomasz Wiśniewski (posłowie)

Alicja w Krainie Liter, przekład Agnieszka Taborska Kuchnia kanibali, przekład Jan Gondowicz Moja stopa Suzanne, przekład Karolina Czerska Świętojebliwa księga Prutta, przekład Karolina Czerska Posłowie Jerzy Franczak

Dvě sestry žijí se svou matkou v malém domečku. V zimě je navštíví medvěd, kterého s láskou opečovávají a ubytovávají. V létě se setkávají s trpaslíkem, který jim nepřeje. V těchto chvílích jim vždy přispěchá na pomoc medvěd. Nakonec, po tom, co je trpaslík zneškodněn, se medvěd promění v prince. Ten se ožení se Sněženku a Růženka si vezme jeho bratra.

52 hintergründige Geschichten und eine Utopie. Eine Sammlung bissiger, bitterböser, schwärzester Geschichten, surrealistischer Novellen, bizarrer oder denkwürdiger Begebenheiten und erotischer Märchen wie von eine modernen Scheherazade erzählt. „Topor ist ein menschliches Feuerwerk, unterhaltsam und erschreckend.“ Ronald Searle „Das im Alltag verborgene wird seziert, die Mördergrube des Spießbürgertums entlarvt, die Banalität wird zur Höllenvision gesteigert - aber immer mit versöhnlichem Witz.“ Catherine Tessmar-Pfohl, Frankfurter Allgemeine Zeitung

Bohaterowie Topora wpisani są w rzeczywistość banalną, którą autor zdaje się smakować z ironicznym uśmieszkiem wyrokiem. Wszyscy a właściwie wszystko, co tę książkę wypełnia, mogłoby właściwie nieistnieć bo też i nie ma zbyt wielkiego znaczenia. Tytułowa Cafe Panika to stan umysłu, w którym niepokój zostaje zmieniony w rozkoszne na niby. Prowadzone w niej rozmowy to nie stwierdzenie jakiegoś faktu ale, przewrotnie, utwierdzenie się w fikcji (nie tylko literackiej).

Na wzór komisji brukselskiej, doradzającej rolnikom kładzenie ziemi odłogiem w celu zwiększenia jej żyzności, Topor postanawia nie wstawać z łóżka. Leniuchuje więc und czeka, aż jego decyzja zyska podobny aplauz jak postanowienia brukselskie. Toporowskie nicnierobienie jest jednak bardzo aktywne. W przerwach między spaniem a przeglądaniem starych czasopism spotyka go mnóstwo przygód i dziwnych spotkań, z których każde mogłoby stać się zalążkiem nowej opowieści. Paryż zaś raz jeszcze okazuje się miejscem, gdzie zdarzyć się może wszystko. "Bal na ugorze" to ostatnia i najbardziej osobista z powieści Topora. To pożegnanie, pełne humoru, ironii, nostalgii, lepiej niż jakakolwiek inna książka tłumaczące zagadkę niezwykłego artysty.

Mit spitzer Feder und tollkühner Lust an der Übertreibung macht sich Roland Topor über Memoiren und das inflationäre ›name dropping‹ darin lustig. In dieser fiktiven Autobiographie begegnet das alte Arschloch fast jeder Berühmtheit seiner Zeit – von Édith Piaf und John Cage über Salvador Dalí und Albert Einstein bis zu Al Capone und Albert Camus. Diese megalomane Selbstdarstellung treibt dem Leser Tränen des Lachens und der Erkenntnis in die Augen.

"Ein Blutstrom rinnet sachtAus Auge und Ohr ihm heraus,Und wenn es ein Bäuerchen macht,Sieht es fast wie Popeye aus."

Vorw. v. Jähn, Hannes. Zahlr. Zeichn. n. pag.