Le Don paisible Séries

"Quiet Don" is a monumental novel that brought its author, Russian writer Mikhail Sholokhov, worldwide recognition and the Nobel Prize in Literature. This sweeping epic narrates the tragic events in Russian history, focusing on human destinies shattered by fratricidal war and love that endures through all trials. It is challenging to find a work in Russian literature that matches "Quiet Don" in its profound understanding of reality and narrative freedom.

ده روزی به برگشتن قزاق‌ها مانده بود و آکسینا همچنان تو تب و تابِ عشقِ تلخِ دیررس‌اش. گریگوری هم با وجود تهدیدهای پدر، شب‌ها پنهانی می‌رفت پیش‌اش و صبح‌ها آفتاب نزده برمی‌گشت. توی پانزده روز، مثل اسبی که بیش از توانایی‌اش از گرده‌اش کار کشیده باشند از نا و رمق رفته بود. بیدارخوابیِ شب‌ها پوست گندمگون صورت و لپ‌های برجسته‌اش را کبود کرده بود و چشم‌های خشک سیاه‌اش ته حدقه‌ گود نشسته نگاه خسته‌ای داشت. آکسینا دیگر بی آن‌که در بند پوشاندن صورتش با روسری باشد این ور و آن‌ور می‌رفت. پیوند دیوانه‌وارشان چنان عجیب و چنان آشکار بود و آتشی که جفت‌شان بی هیچ شرم و لاپوشانی توش می‌سوختند چنان هرمی داشت که زیر چشم همسایه‌ها سیاه و پکیده‌شان می‌کرد و کسانی که به آن دو بر می‌خوردند بی این که چرایش را بدانند خجالت می‌کشیدند نگاهشان کنند... زن‌ها که تهِ دل به آکسینا حسودی‌شان می‌شد تف و لعنت‌اش می‌کردند و با خوش حالی بدخواهانه‌ای چشم به راه استپان بودند. کنج‌کاوی آرام و قرارشان را سلب کرده بود و همه‌ فکر و ذکرشان این شده بود که این گره چه طور باز خواهد شد.

1912, au pays du Don. Autour du Cosaque Grigori Melekhov, de son amante Aksinia, de sa femme Natalia, de son village et de sa terre, le vent de l'Histoire va se lever. De 1914 à 1922, il souffle en tempête et balaie tout sur son passage. Les destins individuels et le monde ancien sont entraînés dans un tourbillon incontrôlable. Grigori hésite à la croisée des chemins, se bat finalement au côté des Blancs jusqu'à leur chute, puis regagne son village dévasté. Par une de ces incongruités de l'Histoire qui sont sans doute la marque de ce siècle, ce livre antibolchévique a longtemps eu statut de livre officiel en URSS. Sous le masque dont on l'avait affublé, on découvre aujourd'hui un superbe roman de la grande lignée russe où se mêlent l'amour, la guerre étrangère, la révolution et la guerre civile; la geste d'un peuple original de l'Union soviétique -les Cosaques du Don- et un des chefs-d'oeuvre du XXe siècle. Comparé dès le début de sa publication -qui s'est échelonnée de 1928 à 1940- à Guerre et Paix de Tolstoï, il a valu à son auteur le Prix Nobel en 1965. La belle traduction d'Antoine Vitez était introuvable en France depuis des années.

Роман-эпопея Михаила Шолохова «Тихий Дон» — одно из наиболее значительных, масштабных и талантливых произведений русскоязычной литературы, принесшее автору Нобелевскую премию. Действие романа происходит среди важнейших событий в истории России первой половины ХХ века — революции и гражданской войны, поменявших не только древний уклад донского казачества, к которому принадлежит главный герой Григорий Мелехов, но и судьбу и облик всей страны. В этом грандиозном произведении нашлось место чуть ли не для всего самого увлекательного, что может предложить читателю художественная литература: здесь и великие исторические реалии, и любовные интриги, и описания быта давно исчезнувших укладов жизни, многочисленные героические и трагические события, созданные с большой художественной силой и мастерством, тем более поразительным, что Михаилу Шолохову на момент создания первой части романа исполнилось двадцать лет.

Μιχαήλ Σολοχωφ - συγγραφέας με παγκόσμιο όνομα, laureat Νόμπελ Λογοτεχνίας «για την καλλιτεχνική δύναμη και την ακεραιότητα του επικού έργου για τους Κοζάκους του Ντον σε μια κρίσιμη εποχή για τη Ρωσία». Ο ραγδαίος ρομαντικός «Ήρεμος Ντον» προσέφερε στον συγγραφέα παγκόσμια φήμη και αγάπη από τους αναγνώστες, οι οποίοι εδώ και περισσότερα από πενήντα χρόνια απολαμβάνουν την συναρπαστική αφήγηση για τη ζωή των Κοζάκων του Ντον, τα ήθη τους και την αληθινή αγάπη, η οποία πηγαίνει χέρι-χέρι με τον θάνατο και την αιωνιότητα.

Zehn Tage vor der Rückkehr der Kosaken war Aksina weiterhin im Fieber und in der Aufregung ihrer späten, bitteren Liebe. Grigori ging trotz der Drohungen seines Vaters nachts heimlich zu ihr und kehrte morgens vor Sonnenaufgang zurück. In fünfzehn Tagen war er wie ein Pferd, das über seine Kräfte hinaus gearbeitet wurde, erschöpft und kraftlos geworden. Die schlaflosen Nächte hatten sein weizenfarbiges Gesicht und seine markanten Wangen blau gefärbt, und seine trockenen, schwarzen Augen hatten einen müden Blick, der tief in die Höhlen gesunken war. Aksina ging nun ohne sich um das Verbergen ihres Gesichts mit einem Kopftuch zu kümmern umher. Ihre wahnsinnige Verbindung war so seltsam und so offensichtlich, und das Feuer, das zwischen ihnen ohne Scham und Verkleidung brannte, war so intensiv, dass es sie unter den Blicken der Nachbarn schwarz und abgemagert erscheinen ließ, und diejenigen, die den beiden begegneten, schämten sich, sie anzusehen, ohne zu wissen, warum... Die Frauen, die insgeheim eifersüchtig auf Aksina waren, spuckten und verfluchten sie und warteten mit böswilliger Freude auf Stepan. Ihre Neugier hatte ihnen den Schlaf geraubt, und alles, woran sie dachten, war, wie sich dieser Knoten lösen würde.