Książka przybliża wydarzenia z lat pięćdziesiątych związane z atakiem Adama Schaffa na Profesora Władysława Tatarkiewicza. 27 marca 1950 roku, za zgodą Tatarkiewicza, Leszek Kołakowski odczytał na Seminarium Filozoficznym „list ośmiu” młodych stalinowców, oskarżając Profesora o krytykę filozofii marksistowskiej. Uważali, że Tatarkiewicz sprzyjał „filozofii burżuazyjnej” i traktował marksizm jako wrogą ideologię. Protest doprowadził do usunięcia Tatarkiewicza z Katedry Filozofii oraz nałożenia cenzury na III tom jego Historii filozofii. Profesor powrócił do wykładów dopiero w 1957 roku. Ataki Schaffa nie ograniczyły się do tych wydarzeń; wielokrotnie atakował Tatarkiewicza, m.in. wpływając na decyzję o nieprzyznaniu mu doktoratu honoris causa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Mimo ujawnienia tych okoliczności w latach 90-tych, żaden z agresorów nie przeprosił Tatarkiewicza ani nie doszło do jego rehabilitacji. Autor książki, wracając do tych wydarzeń, pragnie przedstawić czytelnikowi prawdę o niechlubnych momentach w historii polskiej filozofii, opierając się na faktach i mając nadzieję na ukazanie rzeczywistego obrazu sytuacji.
