Urbanowicz Piotr Livres

Głównym celem autora jest znalezienie odpowiedzi na pytanie, czym była elektryczność dla romantycznych ludzi literatury i filozofii, badana przez fizyków i chemików u progu XIX wieku w Polsce. Elektryczność, jako obiekt zainteresowania czołowych umysłów epoki, wprowadziła zamęt w wiedzy o hierarchii bytów i przyczyniła się do ustanowienia nowych filozofii przyrody. Związek między elektrycznością a intelektualistami romantycznymi był istotny, odgrywając rolę w konceptualizacji podstawowych kategorii teorii politycznej, społecznej i literackiej: narodu, komunikacji, uczucia, dzieła sztuki. Autor, stosując metody archeologii wiedzy Michela Foucaulta, historii nauki Stevena Shapina oraz teorii metafory, rekonstruuje proces powstawania dyskursywnej formacji „elektrycznego romantyzmu”. Praktyki naukowe były źródłem nowej wrażliwości, z której wyrosła szkoła literacka i filozoficzna, reprezentowana przez dzieła Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego oraz doktryny Augusta Cieszkowskiego i Bronisława Trentowskiego. Badając teksty literackie, filozoficzne oraz artykuły naukowe, autor opisuje procesy krążenia referencji elektryczności, ukazując ich znaczenie w budowie kultury romantycznej.