Szczepan Kutrowski Livres

Ludzkie życie oscyluje między irracjonalnością a racjonalnością, co stawia wyzwanie przed tymi, którzy próbują je pogodzić, nawet w mitologizujący sposób. Niektórzy jednak zapominają o naturalności, przeciwstawiając się tajemnym mocom natury i tworząc koherentny obraz świata, w którym inkluzja i ambiwalencja tworzą pozory ładu. Emancypacja i utopia uruchamiają teorematy, z których nie ma wyjścia, a rzeczywistość nie istnieje sama w sobie. Jej wyobrażenie wymaga niezbywalnych procedur poznawczych, a ontologia zostaje zatopiona w modalności. W tym kontekście sztuka ma do odegrania istotną rolę, tworząc zaczarowany świat, w którym pojawia się unio mystica z naturą. Artyści, jako cywilizacjomani, unikają uzależnienia od samej siebie, ale potrzebują konceptualizacji, filozofii i samowiedzy, aby nie zatarła się granica między kłamstwem a prawdą. Sztuka powinna być laboratorium autentyzmu, myślenia i utajonych prawd, a nie gotowych myśli. Wszyscy dążą do całościowania świata, a artysta, jako jeden z ludzi, nie może uciec przed ciemnością i anty-życiem. Gdy agresywność staje się normą, faktyczność wkracza na rozstaje, a rzeczywistość po prostu jest, jak jest.

Do jakich wyższych celów w poznaniu aspiruje ten, kto buduje dobre relacje w współbyciu? Czy jego celem jest rozpraszanie ciemnych chmur na horyzontach ludzkiego świata? Scalanie życia z wynikami poznania wydaje się trudne, a w cywilizacji konieczne jest tworzenie wyobrażeń spójności tam, gdzie ona się rozlatuje. Wyobrażenia jedności są wciąż w procesie stawania się, jednak władcy świata postrzegają je jako coś gotowego i niepodważalnego. Prawda dla nich leży tam, gdzie są ich korzyści, co prowadzi do sporów, w których ktoś zawsze zwycięża, a ktoś przegrywa. Wspieranie zwycięzców może grozić upadkiem cywilizacji. Ludzie obawiają się tego, dlatego zwracają się ku prawdzie. Rozpoznawanie męskich charakterów to wyraz czujności wobec ludzkiego ducha, a wśród nich kryją się zdolności do odchodzenia od przemocy. Jednak ludzkie skłonności do podążania za złem nigdy nie wygasają. Dylemat, czy dawać złu szańce, jest kluczowy w świecie sztuki, która chce być obecna tam, gdzie pojawia się człowiek. Sztuka rejestruje i napędza ludzkie dążenia, umuzyczniając się w różnych formach. Niniejsza wypowiedź dr Szczepana Kutrowskiego przybliża to posłannictwo, eksplorując zakręty sztuki, w tym twórczość Aleksandra Wata, Jerzego Zawieyskiego i Jerzego Wittlina, z plastycznymi akcentami.

Książka dr Szczepana Kutrowskiego pokazuje, jak wielkim problemem współcześnie jest opowiedzenie się za podjęciem walki. To nie jest tylko sprawa polityków, ale każdy współcześnik ma coś na ten temat do powodzenia. I ma też swój udział w przygotowaniu się do walki, którą sam chce podjąć, bądź staje się prawdopodobne, że ktoś mu ją już wytoczył lub dopiero wytoczy. W końcu same narzędzia - udział wyspecjalizowanych elektronicznych urządzeń na każdym niemal kroku, zarówno w toku przygotowań, jak i w samej walce - to potężna wiedza.

Autonomiczne myślenie o sztuce stawia pytania dotyczące jej roli w pomaganiu ludziom w tworzeniu „wspólnot estetycznych”, podnoszeniu progów tego, co naganne, przezwyciężaniu iluzji postrzegania oraz poczucia beznadziei. Skupia się na codziennym wynoszeniu na piedestał tych, którzy otwierają się na Drugiego, oraz na tworzeniu alternatywy dla profesjonalizacji, podkreślając znaczenie indywidualności, która łączy rozum i serce. W recenzji prof. dr hab. Urszuli Szuścik z Uniwersytetu Śląskiego podkreślono, że książka stawia w centrum zainteresowania człowieka jako istotę wielowymiarową, przeżywającą, doświadczającą i krytykującą świat. Język rozprawy jest fragmentarycznie rymowany, ironiczny i dowcipny, co podkreśla fascynację i ekspresywność autora. Książka ukazuje głębię procesu twórczego Artysty, dowodząc, że sztuka wypływa z życia, wiedzy, fascynacji oraz relacji między tymi obszarami doświadczeń. Praca twórcza Artysty, do której odnosi się książka, to ogromny trud, który pokonuje na swojej życiowej i artystycznej drodze.