Michał Friedman Livres

Trzeci i ostatni tom zbiorczego wydania przebojowego horroru wydawnictwa Image. Prawda o szesnaściorgu seryjnych mordercach w Buckaroo w końcu wychodzi na jaw Ale jakim kosztem? Agent Finch i szeryf Cane muszą przejść przez piekło, by uratować siebie i swoich bliskich. Czy im się to uda? Scenariusz tego trzymającego w napięciu komiksu napisał Joshua Williamson, który w swojej karierze współpracował z niemal wszystkimi istniejącymi wydawnictwami komiksowymi. Jest autorem m.in. serii: Ghosted, Dear Dracula, Masks and Mobsters, a także współtwórcą serii Justice League vs Suicide Squad i The Flash dla DC Comics. Rysunki wykonał Mike Henderson, znany z serii Daredevil, Deadpool vs Old Man Logan czy Wojownicze Żółwie Ninja.

Midrasz (hebr. midr, od hebr. dr: szukać badać, poszukiwać, śledzić, głosić[a]; l.mn. midrm; jid. medresz, l.mn. medroszim) w judaizmie wieloznaczny termin, w głównym znaczeniu określający rodzaj komentarzy rabinackich, które przyporządkowują treść tradycji do tekstu biblijnego, nawiązujących do historycznej formy stawiania pytań i udzielania odpowiedzi jako kapłańskich pouczeń, a także do prorockiej informacji. Jest typem literatury odnoszącej się do konkretnego, kanonicznego tekstu, uważanego przez autora za objawiony przez Boga. Midrasz jest dziełem pochodnym w stosunku do tekstu biblijnego, lecz pod względem treści, z uwagi na sens owego tekstu, pozostaje stosunkowo niezależny od podstawowego sensu biblijnego i zachowuje możliwość wydobywania nowych, zróżnicowanych znaczeń wyrażeń biblijnych[5]. Midrasze były tworzone przez rabinów głównie między II a IV w. w formie ustnej, a w okresie późniejszym (do XI w.) spisywane. Stanowiły materiał wykorzystywany przy redakcji Talmudu[6].

Agada, Hagada, haggada (hebr. haggad) to opowiadania wchodzące w skład rabinicznej egzegezy Biblii Talmudu, stanowiące rodzaj midraszu. Hagady są narracjami opartymi na historiach biblijnych, które zawierają komentarze i szczegóły wzbogacające fabułę. W judaizmie, ze względu na zakaz portretowania ludzi, hagady pełnią rolę ilustracyjną, opisując m.in. urodę i cnoty żon patriarchów. W kontekście potopu, opisywane są zachowania Noego, który wzywał do nawrócenia, a długi czas budowy arki był szansą na to nawrócenie. W przeciwieństwie do halachy, hagady nie wyjaśniają reguł postępowania. Najbardziej znaną hagadą jest Hagada Paschalna, opowieść o wyjściu ludu izraelskiego z Egiptu, składająca się z fragmentów biblijnych, komentarzy i modlitw, spisana między II a IV wiekiem n.e. Czytana jest w jesziwie oraz podczas obrzędów ślubnych i pogrzebowych. Opowieść o wyjściu Żydów z Egiptu jest recytowana podczas wieczerzy sederowej w święto Pesach, przypominając o pladze, która spadła na Egipcjan. Hagada opisuje obowiązki mieszkańców żydowskiego domu w dniu święta, potrawy na sederowym stole oraz ich symboliczne znaczenie. Zawiera modlitwy oraz teksty dla dzieci. Jest to żydowska książka z największą liczbą wydań w historii (ponad 3500). Po II wojnie światowej w Polsce opublikowano trzy edycje.

Wybitne tłumaczenie Michała Friedmana; książka - wraz z kilkoma innymi znakomitymi pozycjami w tym samym tłumaczeniu - dostępna na: https://wolnelektury.pl/katalog/lektu...