Książka ta opowiada o polskich i niemieckich teatrach, które działały w tym samym budynku zaprojektowanym przez wiedeńską pracownię Helmera i Fellnera, obecnie noszącym imię Wilama Horzycy. Autor łączy w monografii instytucje teatralne pruskiego, polskiego międzywojennego i nazistowskiego Torunia, ukazując zmienność życia artystycznego, idee, koncepcje oraz sylwetki ludzi, którzy tworzyli w burzliwej pierwszej połowie XX wieku. To czas walki o teatr na wyłączność jednego narodu, aby z tej sceny nie padło już ani jedno słowo w języku polskim czy niemieckim. Jednocześnie pojawiały się zaskakujące momenty współpracy, przynoszące artystyczne owoce, jak sukcesy operowej diwy Marii Janowskiej w niemieckim teatrze czy transakcja handlowa między ostatnim dyrektorem Stadttheater Thorn Romanem Kalkowskim a pierwszym dyrektorem Teatru Narodowego na Pomorzu, Franciszkiem Frączkowskim. Bliski kuzyn Kalkowskiego, Karol Benda, dwukrotnie dyrektorował polskiej scenie w Toruniu, a Władysław Bracki uczył się teatru w Berlinie u Maxa Reinhardta. Helena Grossówna, córka Polki i niemieckiego rzeźnika, stała się gwiazdą kina i współpracownicą AK. To opowieść o teatrze i skomplikowanych więzach krwi.
