Punktem wyjścia analiz w tej publikacji jest teza Lennarda J. Davisa, który twierdzi, że „by zrozumieć niepełnosprawne ciała, należy wrócić do koncepcji normy, normalnego ciała”. To stwierdzenie zawiera nie tylko interpretację kulturowego modelu niepełnosprawności, ale także sugestię dotyczącą terminologii w studiach o niepełnosprawności, której znaczenie wynika z użycia znaków tekstowych, takich jak ukośniki czy nawiasy. Obie te kwestie będą omawiane w dalszej części tekstu, a w tym miejscu, nawiązując do myśli Davisa, przedstawiam mechanizm wyłonienia się tematyki i tytułu książki. Opracowanie nie jest rygorystycznym raportem z badań, lecz wykorzystuje formę eseju krytycznego. Ostatnie podrozdziały można traktować jako osobne opracowania, uporządkowane według wyznaczonej tematyki. Starałem się jednak zapewnić ich spójność zarówno w obrębie rozdziału, jak i w kontekście teorii oraz kierunków analizy przedstawionych wcześniej.
