W książce autor analizuje teorię dezintegracji pozytywnej Kazimierza Dąbrowskiego, koncentrując się na jej pedagogicznych implikacjach dla współczesnych nauk społecznych. Choć koncepcja ta zyskała uznanie w świecie naukowym, jej recepcja jest głównie ograniczona do zagranicy. Teoria ta bada proces ontogenetycznego rozwoju człowieka, wyróżniając się pozytywnym podejściem do wielu zaburzeń psychicznych, w tym nerwic i psychonerwic. Dąbrowski redefiniuje zdrowie psychiczne oraz chorobę psychiczną, wskazując, że niektóre zaburzenia mogą przyspieszać rozwój jednostki. Koncepcja ta ma również zastosowanie w edukacji, zwłaszcza w kontekście uczniów zdolnych oraz związanych z nimi oddziaływań wychowawczych, co prowadzi do szerokich implikacji pedagogicznych. Publikacja ma na celu przedstawienie oryginalnej koncepcji Dąbrowskiego w kontekście edukacyjnym, badając, czy jej zastosowanie w pedagogice jest korzystne, czy też przestarzałe. Metodą badawczą jest hermeneutyczna analiza jego rozpraw, która pozwala na interpretację jego tekstów jako źródeł kulturowych, ukazując, jak rozumiał kwestie edukacyjne i społeczne oraz ich aktualność w naukach społecznych i praktyce oświatowej.
