Książka Witolda J. Chmielewskiego to monografia poświęcona mało znanemu epizodowi losów polskich dzieci, które uciekły z ZSRS wraz z armią generała Władysława Andersa i znalazły schronienie w Nowej Zelandii. Choć temat ten był już poruszany w kilku publikacjach, Chmielewski dostarcza pierwszej tak szczegółowej analizy. Jego badania opierają się na archiwaliach, głównie z Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Władysława Sikorskiego w Londynie. Praca jest rzetelnie przygotowana, wzbogacona o wieloletnie zainteresowania autora. Historia polskich dzieci w Nowej Zelandii od 1944 roku przyciąga uwagę badaczy, a wcześniejsze publikacje opierały się na niepełnych danych. Chmielewski podejmuje się trudnego zadania, oferując nowe spojrzenie na tułaczą historię tych dzieci. Jego monografia jest oryginalna, wartościowa i poszerza wiedzę na temat losów polskich dzieci w Nowej Zelandii w latach 1944–1949. Oferuje kompleksową i poprawnie opracowaną analizę, ukazując sytuację dzieci w kontekście społeczno-politycznych zmian po II wojnie światowej.
