Hiszpania to niezwykle fascynujący tygiel kultur i języków, którego różnorodność nie zawsze jest dostrzegana z perspektywy państwa unitarnego. Hasłem, które wskazuje na odstępstwa od stereotypów, jest stwierdzenie, że "Hiszpania jest inna". Związany z tym jest mit dwóch Hiszpanii, o obliczach tradycyjnych i postępowych, autorytarnych i pluralistycznych. Historia Hiszpanii ostatnich pięćdziesięciu lat potwierdza tę ocenę. Czas władzy autorytarnej po wojnie domowej (1936-1939) ukazywał podporządkowanie społeczeństwa i mediów interesom elit politycznych pod przewodnictwem generała Franco. Po jego śmierci nastąpiła głęboka transformacja życia publicznego. Przyjęcie nowej konstytucji w 1978 roku zapoczątkowało zmiany demokratyczne w instytucjach. Kluczową reformą rządu Adolfo Suareza, przy aprobacie króla Juana Carlosa, był podział terytorialny na siedemnaście wspólnot autonomicznych. Proces tworzenia tych wspólnot (1977-1983) był czasochłonny, a zakres kompetencji różnił się między regionami. Dążenia do autonomii miały różne podłoże, a w regionach o silnych tendencjach narodowych, takich jak Kraj Basków, Katalonia czy Galicja, istniały od końca XIX wieku silne partie regionalne, reprezentujące różne koncepcje współistnienia w ramach jednego państwa.
Dagmara Głuszek-Szafraniec Livres
