W książce przedstawiono losy amerykańskiej pisarki Mary Antin oraz jej autobiografię, opublikowaną w 1912 roku, która przyniosła jej sławę i trwałe miejsce w literaturze amerykańskiej. W pierwszej części dzieła ukazany jest obraz Połocka, rodzinnej miejscowości Antin, widziany oczami żydowskiej dziewczynki w carskim imperium. Wraz z rodziną Mary, wówczas Maszke/Maryasze, uciekła do Ameryki, pragnąc uciec od biedy i antysemityzmu. W Stanach Zjednoczonych przeszła szybki proces amerykanizacji, co z entuzjazmem opisuje w głównej części swojej autobiografii. Po publikacji stała się celebrytką, przemawiającą na rzecz wschodnioeuropejskich imigrantów, zyskując uznanie zarówno wśród czytelników, jak i polityków, w tym prezydenta Theodore'a Roosevelta. Jej życie osobiste odzwierciedla amerykańską otwartość oraz problemy tożsamościowe. W książce uwzględniono także życie jej męża, Amadeusza Grabau, wybitnego geologa, który doświadczył odrzucenia z powodu niemieckiego pochodzenia, ale zyskał uznanie w Chinach. Związek Mary i Amadeusza nie przetrwał, a ostatnie dekady życia pisarki przyniosły nowe wyzwania związane z odnalezieniem się w amerykańskiej różnorodności. Po sukcesie autobiografii zmagała się z blokadą twórczą i emocjonalnymi trudnościami, szukając równowagi w różnych wspólnotach religijnych. Życie Mary Antin stanowi przykład amerykańskiego sukcesu żydowskiej emigrantki oraz uniwersalny komentarz do poszukiwania tożsamości po od
