Obecność plakatów wyborczych jest istotnym elementem rytuału demokracji, stanowiącym część współczesnej ikonosfery. Choć traktowane jako irytujące, są niezbędnym rekwizytami demokratycznego spektaklu. Ich czas życia w przestrzeni publicznej jest krótki – pojawiają się na kilka tygodni podczas kampanii wyborczych, a po ich zakończeniu są usuwane przez nadawców zgodnie z przepisami, które nakazują to w ciągu 30 dni od ogłoszenia wyników. Często są zaklejane nowymi reklamami lub zdzierane przez konkurencję polityczną lub publiczność. Autorka podkreśla, że świat, w którym żyjemy, jest nastawiony na interpretację, a sens semiosfery wynika z interakcji teksto-obrazów, wśród których toczy się nasze życie kulturowe. Analizuje zarówno znaki i symbole graficzne, jak i język plakatów, wskazując na ewolucję „testu wyborczego” w kontekście zmian w demokratycznym życiu publicznym. Odwołania do wspólnoty narodowej, reprezentowanej przez „Polska” po 1989 roku, poprzez wyodrębnienie stanowisk poszczególnych sił politycznych, aż po komunikaty ogólne, które mają na celu zdobycie jak najszerszego poparcia dla trudnych do zakwestionowania haseł.
