Jakub Motrenko ukazuje metanaukową zmianę w naukach społecznych, opisując proces narodzin, rozwoju, obrony i obumierania paradygmatu, z którego wyłania się nowy program badawczy. Analizuje historię kręgu myślowego Stefana Nowaka oraz jego uczniów, którzy w latach 70. i 80. XX w. zrewolucjonizowali polską socjologię, odrzucając tradycyjny model ankietowy na rzecz nowego stylu myślenia. Przełom antypozytywistyczny był efektem kryzysu epistemologicznego, adaptacji zachodnich nurtów myślowych oraz doświadczeń ruchu społecznego Solidarność. Młodzi badacze zidentyfikowali kryzys, odkryli jego przyczyny i sformułowali nowy program badawczy, przepisując historię tradycji, w której byli osadzeni. Książka stanowi ważny wkład w historię polskiej socjologii i jest przykładem solidnej socjologii nauki, łącząc historię z analizą teoretyczną, unikając redukcjonizmów. Stawia istotne pytania teoretyczne i empiryczne, a także przyczynia się do debaty między różnymi doktrynami w filozofii nauki. Motrenko pielęgnuje tradycje warszawskiej socjologii, a jego praca dokumentuje analityczny talent, erudycję oraz wysoką kulturę teoretyczną i metodologiczną. Ukazuje fascynującą historię intelektualną Zakładu Metodologii w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, będąc istotnym odniesieniem do socjologicznego mainstreamu.
