‘Ons helpt geen enkele behandeling meer, zei Hoppe, wij kunnen onszelf alleen nog maar opnieuw laten maken, helemaal opnieuw. Wat wij missen is een nieuw begin.’ Als Harry Hoppe op oudejaarsavond zijn schip mist, gaat hij niet naar huis, maar de kroeg in. Thuis wacht hem alleen zijn in haar huwelijk teleurgestelde vrouw Anna, in de kroeg is Paula, die hem voorziet van een kom soep en een glas jenever. Daar bereikt hem later die nacht slecht nieuws, dat op deze nieuwjaarsmorgen vol nieuwe mogelijkheden een onverwacht goede kant blijkt te hebben.
Leo, de retour des Etats-Unis, la correspondance entre Emmi et lui reprend, d'abord timide après de longs mois de silence, puis tout s'enchaîne. Mais voici qu'Emmi souhaite en finir pour de bon et mettre un terme à cette relation épistolaire. Pour cela, elle veut rencontrer Leo, une fois au moins. La rencontre a lieu - conformément à la forme consacrée du ro-man épistolaire - sans public. Le lecteur n'aura droit qu'au compte-rendu. La relation virtuelle survivra-t-elle au test de la réalité ? Com-ment maintenir la tension, si les deux personnages ne peuvent plus se cacher derrière les mots, mais se retrouvent face à face ? C'est là tout le charme, pétillant et captivant, de cette romance virtuelle et virtuose.
Anne meet haar eigenwaarde in kilo's en het aantal vriendjes dat ze heeft gehad, en lijdt achtereenvolgens aan boulimie en anorexia. Dan valt ze voor de knappe en succesvolle Peter Hemstedt, maar ze is niet in staat het levensspel te spelen. Ze kent de codes en rituelen niet die horen bij het vinden van een partner. 'Ik ben op een punt aangekomen', zegt ze, 'waarop ik niets en niemand meer geloof behalve een reep chocola.'
Het is de zomer van 1979, in een ogenschijnlijk vredig Duits industriestadje. De kinderen zijn geen kinderen meer, en hun ouders lijken nooit volwassen te zijn geworden. De lucht is gevuld met een mix van verlangen, seks en geweld. Moritz is een van de Dassen, een bende van twaalf- en dertienjarige jongens. Hun vijanden zijn de Vossen, oudere jongens met brommers die zich in de weekends bezatten achter het voetbalveld. Op een avond vinden Moritz en zijn vrienden een meisje dat jarenlang gevangen is gehouden door haar inmiddels overleden moeder. Hun ontdekking leidt tot een reeks gebeurtenissen die hun vriendschap, en hun leven, voor altijd zal veranderen.
«Sans raison», sous le coup d'une illumination qu'elle n'expliquera pas, la femme de ce récit demande à son mari de s'en aller, de la laisser seule avec son fils de huit ans. La voici, désormais, «libre», bien que le mot, trop grand, trop précis, ne soit pas prononcé, ni pensé peut-être. Avec la simplicité déroutante que nous lui connaissons, Peter Handke impose puissamment à l'enchaînement des faits et gestes insignifiants de la vie quotidienne une dimension universelle et tragique.
Over de Tweede Wereldoorlog en het Hitler-regime zijn talloze romans en verhalen geschreven. In deze roman laat Degenhardt zien dat er in Duitsland, buiten de aristocratische kringen, een gedeeltelijk bewustzijn van het ware karakter van het nazi-regime bestond. Een klein aantal arbeiders trok hieruit concrete conclusies en probeerde daadwerkelijk verzet te plegen. Het verhaal volgt Fänä Spormann en zijn jonge kameraden uit het Ruhrgebied, die in de eindfase van de oorlog koeriersdiensten verrichten, de Lont in goederenwagons steken en samenwerken met de Ondergrondse. Terwijl hun vaders zijn gesneuveld, omgebracht of in concentratiekampen zitten, groeien ze op in een grauwe fabriekswijk, omringd door weduwen, dwangarbeiders, vluchtelingen en verzetsstrijders. Onder de ogen van de nazi's stelen ze zeshonderd liter wijn en vervoeren ze springstoffen en wapens, in afwachting van de terugkeer van hun vaders. Deze roman biedt een opmerkelijk perspectief op het Duitse verzet tegen de nazi's, verteld vanuit de ogen van pubers die gedwongen worden om vroeg volwassen te worden. Degenhardt verraste in 1973 met dit fenomenale boek, dat zeker niet 'het zoveelste' oorlogsboek is.
