Instytucje totalne. Eseje o sytuacji społecznej...

En savoir plus sur le livre

Erving Goffman (1922-1982), uznawany za jednego z najwybitniejszych amerykańskich socjologów, był profesorem w Chicago, Berkeley i innych uczelniach, autorem wielu książek, w tym "Piętno" i "Człowiek w teatrze życia codziennego". W swoim dziele "Instytucje totalne" argumentuje, że to nie cechy osobowości jednostek są dysfunkcjonalne, lecz system, który skazuje nas na takie warunki. Totalne instytucje, w których przebywają pacjenci czy osadzeni, nie dążą do ich pomocy czy resocjalizacji, lecz działają w interesie własnym, egoistycznym. Goffman wskazuje, że organizacje odgrodzone wymagają od jednostek widocznego zaangażowania w ich działalność, co wiąże się z koncentracją uwagi i wysiłkiem. Obowiązkowe uczestnictwo w działaniach organizacji staje się symbolem zaangażowania jednostki oraz jej akceptacji dla wpływu, jaki ma to na jej tożsamość. Badania nad tym, jak jednostki przystosowują się do bycia identyfikowanymi przez te instytucje, muszą koncentrować się na sposobach, w jakie radzą sobie z demonstrowaniem zaabsorbowania działaniami organizacji. To wprowadza nas w głębsze rozważania dotyczące patologii tych instytucji.