Adrianopol 14 kwietnia 1205

En savoir plus sur le livre

Opisywany konflikt różni się od stereotypowego obrazu średniowiecznych wojen, w których walczono głównie z sąsiadami lub muzułmanami. Bitwa adrianopolska była punktem zwrotnym w kampaniach, w których rycerze z północno-zachodniej Francji i Wenecjanie walczyli z Połowcami w Grecji i Bułgarii. To nie był przelotny epizod, lecz wynik dalekosiężnej polityki obu stron. Zrozumienie tego teatru działań wyjaśnia przyczyny kierunków wielkiej polityki głównych graczy na ówczesnej arenie geopolitycznej oraz ich brak aktywności w innych istotnych strefach. Konflikt rozgrywał się w regionie bliższym geograficznie i kulturowo niż Bliski Wschód, lecz mniej znanym w historiografii. Oprócz ofensywy flandryjsko-weneckiej, kolonizacji Bułgarii przez Połowców i walki Bułgarów o wolność, w tle widoczna jest działalność strategii wielu państw. Bizancjum nie poddaje się, Wołosi zajmują coraz szersze tereny, a łacinnicy tworzą efemeryczne państwa w Grecji. Obserwujemy także politykę Węgier, Serbii, niemieckie parcie na wschód oraz działalność Rusi i muzułmanów. Jakub Juszyński, historyk z wykształcenia, bada starożytne metody walki konnej oraz Połowca węgierskiego, publikując w „De Re Militari”, „Mówią Wieki” i „Pruthenii”.